Selecteer een pagina

Er is een organische organisatieverandering waar bijna niemand het over heeft. Er wordt ook geen projectgroep of programma of regieraad voor opgericht om het in goede banen te leiden. Ik bedoel de verandering die gepaard gaat met onrust onder MT leden en directie. Vooral in hiërarchische organisaties kan het lang duren en er venijnig aan toe gaan. Vaak hebben de ruziënde managers niet in de gaten hoeveel impact het heeft op de rest van de organisatie.

Er is in elke organisatie wel wat aan de hand. Helemaal de afgelopen jaren, tijdens de crisis. Ik heb als interim adviseur re-organisaties in vele varianten van dichtbij meegemaakt. Ik voel me altijd gauw betrokken bij een organisatie (dat was soms een beetje lastig). Dus naast dat ik observeerde wat er gebeurde, merkte ik ook vaak wat iets met je doet als medewerker.

Het fenomeen onrust op de apenrots. De impact zit hem er volgens mij in, dat iedereen in de organisatie het meekrijgt, maar er niet actief iets aan kan doen. De spanning sijpelt door in de hele organisatie en iedereen heeft het erover. Zolang de managers het niet eens zijn, worden besluiten uitgesteld, waardoor je als medewerker het gevoel krijgt dat je aan het wachten bent.

Maar waar wacht je dan eigenlijk op?

–      Tot de besluiten worden genomen en je weer ‘gewoon’ je werk kunt doen?

–      Tot de rust is wedergekeerd, zodat alles weer ‘normaal’ wordt?

Dat is het lastige, want je glijdt onbewust in een hele afwachtende modus en geeft de verantwoordelijkheid daarmee uit handen. Je praat er wel met collega’s over en dat versterkt jullie onderlinge band. Maar het gaat de situatie niet veranderen. Het bevestigt je eigenlijk alleen maar in je afwachtende positie en versterkt de scheve verhouding.

Tijdens mijn opleiding ‘Het Rendement van Geluk’ gaf laatst iemand een voorbeeld uit haar organisatie. Zij hadden inzicht gekregen dat de verhouding: directie – medewerkers vergelijkbaar is als een ouder-kind relatie. Dat is gebaseerd op de transactionele analyse (zie afbeelding hieronder).

Ik realiseerde me dat ook hier aan de hand is. Wat het moeilijk maakt bij ruziënde leidinggevenden, is dat zij zich niet herkennen in de rol die van ze verwacht wordt. Als je dan zelf als medewerker in die afwachtende ‘kindrol’ zit, kun je je dus heel onbegrepen voelen.

Wanneer je dit weet en kunt herkennen, dan kun het gaan bekijken vanuit de positie van de volwassene. Dan kun je beter reageren in het hier en nu, vanuit gelijkwaardigheid en respect. Je kunt voor jezelf besluiten hoe je met de ‘onrust op de apenrots’ om wilt gaan en daar eigen leiderschap in nemen.

Wil je vanuit dat punt uitzoeken hoe jij eigen leiderschap kunt nemen en je werk zo kunt inrichten dat jij er gelukkig van wordt? Dan kun je bij mij de training ‘Vind je werkgeluk’ volgen. Heb je interesse, kijk dan bij aanbod op mijn website. Je mag me natuurlijk ook een mailtje sturen mail@kristadewolff.nl

Ik hoor graag van je!

Deel dit bericht